Het is weer eens oorlog op de consoles, ditmaal niet tussen de consoles zelf maar een ouderwetse oorlogsgame op de Nintendo Wii. Op het Italiaanse eiland Sicilië begint het allemaal voordat het geheel zich verplaatst naar Nazi-Duitsland waar het kwaad regeert. In Medal of Honor: Vanguard ben jij korporaal Frank Keegan van de 82e Airborne Division. Het is aan jou om diverse taken in deze hete strijd te voltooien en de rust te te laten weder keren. Het spel speelt zich af na European Assault, maar daar houden de vergelijkingen ook wel op. Meer lees je er over in de korte impressie die je hieronder kunt lezen.

Vanguard beloofd een lineaire WOII shooter te worden die ver teruggaat in de tijd aangezien de makers van de game steeds de vergelijking met, de tot op heden beste game uit de serie, MoH: Frontline maken. Dat beloofd dus een beperkte bewegingsvrijheid, maar daar heb ik me in Frontline ook niet aan gestoord. Dat was gewoon goed uitgewerkt! Niet alle gebouwen kunnen dus betreden worden en je kunt niet overal staan en gaan waar je maar wilt.

Dit gaat samen met de moeilijkheidsgraad, zeg gerust makkelijkheidsgraad (volgend jaar in de Dikke Van Dale), van de game. Deze is nooit erg hoogstaand geweest en ook nu lijkt daar geen verandering in te komen. In de speelsessies die eerder op de PS2 aan mij voorbij zijn gegaan en de videobeelden van de Wii kwam het telkens weer aan bod, de AI van de tegenstanders. Onze vriendelijke, doch zeer gevaarlijke Oosterburen weten het te presteren om je vanaf een luttele 30 centimeter mis te schieten terwijl je zelf vanaf enorme afstanden de tegenstander een andere dimensie in kunt schieten. Overigens moet je de tegenstander van een afstand ook niet onderschatten. Dan kunnen ze opeens haarscherp mikken! Daarnaast is er natuurlijk genoeg aan materiaal te vinden zoals kogels en medische koffertjes wat de game ook niet moeilijker maakt. Stoor ik me er aan? Niet echt! Ben ik een luie, verwende, slechte gamer? Misschien, al denk ik dat het ‘t niveau is waarop het spel zich bevindt dat de MoH-serie juist zo aantrekkelijk maakt!

Tot op de dag van vandaag ben ik, en met mij de crew van WiilikeNintendo enorm onder de indruk van de grafische kant van het spel. Eerder kregen we wat trailerbeelden voorgeschoten, maar ondertussen hebben we al genoeg in-game materiaal gezien. Deze zien er verbluffend goed uit voor de Wii en daarom hopen we ook vurig dat dit op onze eigen televisieschermen net zo mooi wordt weergeven. Prachtige ontploffingen met levensechte grijze rookpluimen en dat alles tegen een roze/rode schemerlucht! De game draait op een constante framerate en nogmaals, de game verbaasde mij werkelijk op het grafische vlak. Echt een lust voor het oog voor de eerste generatie Wii-spellen.

Online kan je helaas niet met het spel, zoals in geen enkele versie voor een Nintendo console tot op heden. Gelukkig heeft EA wel altijd een splitscreen modus ingebouwd wat het leuk maakt om op regenachtige dagen een familielid of vriend (maximaal met z’n vieren) alle hoeken van Nazi-Duitsland te laten zien. Hoe deze multiplayer in elkaar steekt is niet bekend al verwacht ik dat er weinig is veranderd ten opzichte van de vorige MoH’s voor Nintendo consoles.